#uncut
De ervaringen van de componiste zelf – Renske Vrolijk – vormden het vertrekpunt voor deze semi- autobiografische muziektheatervoorstelling. Ze nodigde het Nederlands Kamerkoor, dat ze al vanaf haar jeugd bewondert, uit om samen dit verhaal te delen met de wereld. Een verhaal dat begint bij de menselijke stem.
Renskes muzikale taal is onweerstaanbaar en weerbarstig, en wordt uitgevoerd door twee van de hipste(-r) ensembles van de Lage Landen: het ronkende ORBI (The Oscillating Revenge of the Background Instruments) en saxofoonkwartet BL!NDMAN [sax]. Het Nederlands Kamerkoor zingt en speelt de familie, de oordelende en veroordelende massa, de sensatiezoekers, en het team van doktoren in een voorstelling die bij voorbaat al spraakmakend is.
Renske Vrolijk: idee en compositie
Annechien Koerselman: concept en libretto
Wendela de Vos: libretto
SMITH, Lise Bruyneel: visuals
Nederlands Kamerkoor
BL!NDMAN [sax]
Pieter Pellens
Hendrik Pellens
Piet Rebel
Sebastiaan Cooman
ORBI, the Oscillating Revenge of the Background Instruments
Dit project wordt mede mogelijk gemaakt met steun van Fonds Podiumkunsten, Fonds 21 en VSB Fonds.
![](/storage/media/img/original/92_mellemeivogel-nkk-uncut-11.jpg)
![](/storage/media/img/original/91_mellemeivogel-nkk-uncut-7.jpg)
![](/storage/media/img/original/93_mellemeivogel-nkk-uncut-14.jpg)
![](/storage/media/img/original/94_mellemeivogel-nkk-uncut-25.jpg)
![](/storage/media/img/original/90_mellemeivogel-nkk-uncut-3.jpg)
Agenda
Het verhaal
Vivian was vroeger gevangen in het lichaam van een jongen. Dit is haar verhaal. Onversneden. En ja, dat is de vraag die haar het meest wordt gesteld. De confronterende én poëtische voorstelling #uncut vertelt het verhaal van Vivian, trans vrouw of gewoon… vrouw. Wie mag het zeggen? Ze kijkt terug op een transitie die niet alleen moedig was, maar ook nieuwe vragen oproept. Na een langdurig traject van psychologisch onderzoek en medische ingrepen, is zij nu wie zij wilde zijn. Toch? Maar wat aan te vangen met haar verleden? Wat te doen met de oude foto’s? Wie was ze toen, en wie is ze nu? ‘Je bent nu toch wel blij?’, dat hoort ze maar al te vaak. Maar is ze dat ook? In een collage van flashbacks, afgezet tegen het hier en nu, dendert Vivian door de emotionele achtbaan van het voor en na van haar beslissing, die geen beslissing was. Geen beslissing kon zijn. Omdat het was zoals het was zoals het is zoals het moet zijn.