Océanisé-e-s

De storm zit in mijn lichaam
Alsof ik hem heb ingeslikt
Hij beukt op de binnenkant van mijn schedel
Hoe zorg je ervoor dat je niet in jezelf verdrinkt
Hoe breng je de rust terug
Is er een schuilplaats in jezelf wanneer de storm woedt?

Er is een man en een vrouw .
Hij beslist te vertrekken; de zee op, alleen, in een kleine boot.
Ze nemen onhandig afscheid. Zij blijft aan land. Hij gooit de trossen los.
Vanaf dat moment leven ze in twee verschillende realiteiten, verbonden én gescheiden door hetzelfde element : de zee.
Er is zijn leven op het water: de eenzaamheid, het geweld van het weer en de golven.
Er is haar leven op het land met de stille vraag waarom hij ervoor koos te vertrekken – voorbij de horizon, naar het midden van niets.
Gaandeweg verliezen ze de verbinding met elkaar. Geen van beide weet nog hoe het met de ander gaat.

De oceaan is een oerkracht.
De oceaan dringt zich op.
De oceaan neemt het over.