Ik wil Alaska zijn
In de Kaaitheaterstudio’s baseert Eric Sleichim zich op het gedicht Ik wil Alaska zijn voor een solo-performance met een saxofoon en een opblaasbare zetel. Er is een film waarbij de camera de op de muur geverfde woorden van het gedicht volgt. Meg Stuart neemt deel aan de performance met een solo.
Gebaseerd op het gelijknamig gedicht van Peter Verhelst.
Eric Sleichim: performance
in samenwerking met Meg Stuart
Peter Verhelst: tekst
![](/storage/media/img/original/872_537.jpg)
![](/storage/media/img/original/871_243.jpg)
![](/storage/media/img/original/870_181.jpg)
![](/storage/media/img/original/869_180.jpg)
Pers
Eric Sleichims bijdrage vertrekt van een citaat uit een tekst van Peter Verhelst. Daarin wordt een ervaring gesuggereerd die je als zelfgekozen autisme, of zelfs als almacht door uitsluiting van de hele buitenwereld kunt omschrijven. Op een klankband die het droge mechanische geluid van saxofoonkleppen honderdvoudig versterkt, zien we Sleichim dansen. Hotsen en struikelen veeleer, met dichtgeknepen ogen. Uit zijn mimiek kan je vermoeden dat wat zich achter die gesloten ogen afspeelt een heel andere, maar onbereikbare, ontoonbare dans moet zijn.
De manier waarop Sleichim daarna de saxofoon hanteert als een versterking van de eigen adem, de eigen rochel, is boeiend. Ze staat in contrast met de film, die geprojecteerd wordt: beelden van een vervallen woonst waar in een lange band op de muur de tekst van Verhelst geschreven staat. Beeld, klank en beweging gaan hier vreemde verbanden aan, een sterk zinnebeeld van een gestoorde werkelijkheidservaring.
Pieter T’Jonck , De Standaard
Agenda
Ik wil Alaska zijn
Ik wil Alaska zijn.
Ik had de man willen zijn
die de wereld verkocht,
maar geen koper daagde op.
Niets van belang werd voortgebracht, vandaar.
Ik trok mij op mijn berg terug,
neuriënd, zinaaaaay, zinaaaaay, ik wil leegte zijn,
zinaaaaay, zinaaaaay en God leek te ontstaan
in de vlokkige gedaante van een lawine. Zinaaaaay
schonk ik luidkeels aan de wereld
en de wereld begon te schuiven
onder me vandaan.
Ik besliste alleen nog
naar de binnenkant van mijn oogleden te kijken.
Om het uur drukte ik op mijn oogballen
en ze brachten ontploffinkjes voort,
zo veelkleurig dat ze bedacht leken
onder invloed
van een hersentumor.
Na dagen, uren, jaren
opende ik de ogen.
Ik had mezelf
volledig overwoekerd.
Een blik in de diepte volstond
om te bewijzen dat ik me losgerukt had
en mijn eigen zwaartekracht was geworden.
Zoals diezelfde blik in de diepte eveneens volstond
om me te slaan
te meppen
te ranselen
met blindheid.
Uit Verhemelte van Peter Verhelst